Hayatımın bir fon müziği olsun. İstiyorum ki ben yazmadan kelimeler kağıda dökülsün, tek bir cümle dahi kurmadan insanlar beni anlasın. Bunun üzerine bir müddet daha düşünüyorum. Beni anladıklarında ne değişir ya da beni anlamalarına lüzum mu var? Tüm bunların üzerinden bir müddet daha geçiyor. Ben kendimi anlıyor muyum? Tüm soru işaretlerini bir çuvala doldurup denize dökmek istiyorum. Her gün milyonlarca insanın yaptığı gibi belki yalnızca bir bakışla denize fırlatılan dertleri, bu kez ben vazifemi üstlenircesine çuvallar ile denize boşaltmak istiyorum. Dalgalar bu kederi sürükleyerek neşenin bol olduğu sahillere bıraksın. Belki bir kez olsun, başkasının derdiyle dertlenir, hemhal olurlar, neşesiyle zehirlenenler.

Niçin kan kustuğumu bilmiyorum. Artık kusacak hiçbir şeyim kalmadı galiba. İçimdeki melankoli her geçen gün kökünü sağlamlaştırıyor. Güzel insanlar var, biliyorum, duyuyorum fakat dokunamıyorum. Soyutluğun sonsuzluğa yaklaştığı bir dönemde parmak uçlarım hissizleşmeden dokunmak istiyorum. His kaybım kalbimden başlayarak parmaklarıma ulaşmış olabilir mi?

Hayatımın bir fon müziği olsun istiyorum. Tam olarak nasıl bir şey olması gerektiğine karar veremedim. Sadece duyma hissimi diri tutmak istiyorum, hepsi bu.